Laatste hand gelegd

Ruim twee maanden langer kunnen werken aan het werk voor de tentoonstelling Requiem voor een boomgaard. Dat uitstel was niets dan voordeel, las je al in mijn blog van 28 april. Een paar dagen geleden heb ik de laatste hand gelegd aan het werk buiten.

De laatste hand, (foto © Inge Hondebrink)

Op zondag 12 juli zal Ger Loeffen, fotojournalist, de tentoonstelling openen. Ger is de buurman aan de andere kant van de boomgaard die de inspiratie was voor het werk van deze tentoonstelling. Er hangen acht grote schilderijen, een aquarel met verwante thematiek die ik al in 1984 maakte uit de collectie van Museum Het Valkhof en een foto van de kersenboomgaard in volle bloei. Bovendien heb ik zowel in de gang als in de tuin een installatie gemaakt. Nieuw voor mij!

Op zondag 9 augustus is er de gebruikelijke Artist talk. Twee weken later op 23 augustus zal Ria van den Brandt, filosoof, beschouwende woorden spreken. Om jullie nòg nieuwsgieriger te maken, tot op het laatste moment geheim, de eerste uitvoering van . . . ? ? ? . . . Houd je van kunst en filosofie, poëzie en muziek, dan wil je dat niet missen!

Bezoekinformatie vind je op de website van De Nieuwe Gang.

 

 

 


Uitstel - voordeel

Requiem voor een boomgaard, zo noem ik mijn tentoonstelling die binnenkort in De Nieuwe Gang te zien zal zijn. De geplande opening op 3 mei is uitgesteld. Ik was volop aan het werk toen die beslissing genomen moest worden. Na maanden werken onder tijdsdruk was er vlak voor de eindstreep weer tijd genoeg. De schilderijen hoefden ineens niet snel af, ik kon ze een paar weken aan de kant zetten. Als ze niet goed genoeg bleken, gewoon opnieuw beginnen.

In oktober lichtte ik een tipje van de sluier op in mijn blog Werkplaats - broedplaats. Schreef daar over mijn worsteling om te schilderen met foto's als uitgangspunt. De atelierfoto is gemaakt vlak voor het gelukkige moment van het uitstel.

Atelier 3 maart 2020

Op de ezel een hoek van het schilderij waar ik in oktober al aan werkte. De lastigste van allemaal, doordat ik geen bevredigende oplossing vond het licht en de ruimte van de foto in het schilderij te krijgen zonder te gaan na-schilderen. Iets wat ik persé niet wil, ik ben immers schilder, geen na-schilder. Dit schilderij komt dus niet op de tentoonstelling. Ik heb het opnieuw gemaakt, met inmiddels voldoende beeld in mijn hoofd om dat zonder foto's in de buurt te doen.

En waarom niet gewoon de foto ook op de tentoonstelling?

4 april 2017

Het is nog wel even de vraag of mijn gebrekkige ervaring met de camera een bevredigende afdruk op gaat leveren. Maar als het goed is, zullen er op de tentoonstelling niet alleen schilderijen komen.

Eerder liet ik al iets zien van wat enkele installaties gaan worden, zowel in de gang als in de tuin.

 

Bovendien komt er als bruikleen uit de collectie van Museum het Valkhof mijn grote aquarel Boompalen uit 1984.

Om de nieuwsgierigheid nog wat meer te prikkelen een foto van het laatste schilderij waar ik aan werkte. Ik geef er slechts een détail van prijs.

Kersenboomgaard met spreeuwennet, détail

Zo gauw de tentoonstelling publiek mag ontvangen horen jullie dat.

Ik hoop tot snel!

 

 

 


Nooit van de vensterbank geweest

Gummigut, een natuurlijke gom, prachtig warm geel, puur als aquarelverf te gebruiken. Giftig, dus nauwelijks meer verkrijgbaar. Een overvloedige oplossing heel langzaam laten drogen in een vorm uit de bakkerij van mijn vader. Een vorm om chocolade paaseieren mee te maken. Met een stukje roestig ijzerdraad er bovenop hangt dit ei al jaren in mijn atelier naast de deur. Door die deur is het een kleine stap naar buiten, de tentoonstellingsruimte van De Nieuwe Gang. Toch is het voor mij een grote stap om het aan de andere kant van die deur aan de muur te hangen.

Ei zonder tekst, 16,5 x 13,3, x 5,4 cm.

In mijn atelier is in de loop der jaren een enorme hoeveelheid vondsten verzameld. Geordend, samengevoegd, soms met wat verf erop. Hoe langer hoe meer stof en spinrag. Bezoekers die voor het eerst in het atelier komen reageren er bijna altijd op. Ik dan: "Dat is mijn werk niet!", om vervolgens zo snel mogelijk mijn schilderijen of aquarellen onder de aandacht te brengen. "Dit is mijn werk, dat andere is Spielerei".

In 2005 had ik een tentoonstelling in Museum Kasteel Wijchen. Het idee was dat mijn werk op een of andere manier een relatie zou hebben met hun archeologische collectie. Ik had geen idee hoe dat zou kunnen. Tot de organiserende curator me wees op mijn eigen 'archeologie' in de vensterbanken. "Ja, maar dat is mijn werk niet". Toch vond ik het een aardig idee en verplaatste zoveel mogelijk naar de vitrines in het museum. Het resultaat was prachtig, niemand heeft het gemerkt!

Bij het bezoek van collega Willem Muijs en Benno Neeleman (fotograaf) aan mijn atelier in 2014 ging het net zo. Mijn persoonlijke archeologie in de vensterbanken werd het onderwerp van de grote houtskooltekening van Willem. Voor hem was dit het portret van mijn atelier. Niet de ezels, penselen en schildermaterialen.

Affiche tentoonstelling atelierportretten Willem Muijs op de deur van mijn atelier

Een détail van Willems tekening werd gebruikt voor de publiciteit van zijn atelierportretten-tentoonstelling in de Cacaofabriek in Helmond. De affiche heb ik op de atelierdeur geprikt, aan de binnenkant. Naast het ei.

Het is alsof er in de zomer van 2016 iets is gaan bewegen in mijn atelier. Een beweging van vensterbank richting deur. Nu kan ik dat zo zien, over een paar dagen gaat een van de voorwerpen die al bijna twintig jaar voor het raam staat naar een expositie in De Nieuwe Gang. SPIELEREI wordt WERK!

Kleefisch en Waalvis, 60 x 39 x 5 cm.

Deze assemblage, want dat is het, heeft haar eigen geschiedenis. Het begon met de uitgezaagde vis. Dat was de windwijzer op een vogelhuisje, bovenop een torentje op een kinderhut die ik bouwde. Een vogel als bekroning op de hut vond ik te voor de hand liggend. Dus werd het een vis. Het gestapelde karakter van het bouwsel deed me denken aan tekeningen van mijn geliefde Paul Klee. Het werd dus een vis uit een schilderij van hem.

Zonde om vijf stukjes hout van die uitgezaagde vis weg te gooien. Ik plakte ze daarom weer aan elkaar. Ik had nog een lange pin op een voet. Gaatje op de juiste plek aan de onderkant en de nieuwe vis op de pin. Voor raam, windwijzer zonder wind.

Later gebruikte ik het kartonnen visje een paar keer als sjabloon, het blauw aan de randjes en de rode spetters zijn daarvan de sporen. Aan de oever van de Waal vond ik een vissersmesje met de vorm van een visje. Mooi gezelschap voor de Klee-vis-windwijzer.

Mijn besluit om dit op een tentoonstelling te plaatsten riep een vraag op. Waar moet het dan op staan? Ik ga er toch zeker geen sokkel voor maken! Het antwoord lag klaar in mijn collectie persoonlijke archeologie in de deelverzameling vistuig. De vissen hangen nu samen aan het vissershaakje. De loodjes en plastic hoekafhouder (zo heet dat, ik heb het opgezocht) in een lang schroefoog, vrij van de muur. Later zag ik pas de gelijkenis met de wijzers van een klok, zoals je die in uurwerkreclames ziet. Het is tien voor twee.

De verbinding van vissen, vistuig en een klok zit ook in het schilderij Fischzauber van Paul Klee. Juist uit dat werk komt mijn Kleefisch. Materialen en motieven zie je in mijn schilderij Maanvis (Fischzauber) hieronder. Daaronder ook de Klee.

Maanvis (Fischzauber), 1998-2019; 41,5 x 46,5 cm.

 

Paul Klee, Fischzauber, 1925 (Coll. Philadelphia Museum of Art)

 

Beide assemblages, Ei zonder tekst en Kleefisch en Waalvis, mijn schilderij Maanvis (dat van Klee niet helaas) plus nog zeven andere werken zijn volgend weekend te zien en te koop in De Nieuwe Gang. Aan de andere kant van mijn atelierdeur. Informatie vind je onderaan dit bericht.

Hier nog een tipje van de sluier om je nieuwsgierigheid aan te wakkeren. Ik heb mijn werk voor deze tentoonstelling gekozen om hun verhalen, ze zouden niet bestaan zonder mijn diepe wortels in de kunstgeschiedenis. Naast de sporen van Klee zijn er Newman, Picasso, Malevich, Magritte, van Eyck, Memlinc en zoals je hieronder ziet de kathedraal van Chartres.

Maanknoop (Nôtre Dame de Chartres), 1993-2019; 21,8 x 12,8 x 0,4 cm.

'Wintersalon' in De Nieuwe Gang

Mocht je interesse nog niet voldoende gewekt zijn: de prijzen zijn zeer aanlokkelijk. Je bent welkom op de opening: vrijdag 20 december 20.00 uur of in het weekend.